كرباسى ( 1309 ) اكبر كرباسى ، فرزند باشى ، در يازدهم فروردين‌ماه سال 1309 شمسى در شهر كازرون چشم به جهان هستى گشود . در شش‌سالگى به مكتب غلامعلى پولادى رفت و مدّت دو سال به خواندن قرآن و بعضى كتب مكتبى زمان پرداخت . ازآن‌پس رهسپار دبستان جلوه و بعد دبستان شاپور شد و به تحصيل پرداخت ، امّا به اتمام دورهء ابتدايى توفيق نيافت ، ناگزير به مدد پدر شتافت و در حرفهء قنّادى به كار اشتغال ورزيد و در اين حرفه تبحّر يافت و پس از انجام خدمت سربازى با دختر عمهء خود پيوند زناشويى بست و بعد از فوت پدر رسما پيشه پدر را پى گرفت و از اين رهگذر معيشت مىكند . كرباسى در سال 1347 ، يعنى در سىسالگى به سرودن شعر پرداخت و خود دربارهء انگيزهء شاعرىاش چنين مىگويد : « روزى يكى از دوستانم شعرش را خود از راديو خواند و همين سبب گرديد كه در من شوق سرودن شعر به وجود آيد و نخستين شعرى كه سرودم ، اين دو بيت بود : سحرگه بلبلى بر شاخهء بيد * به حسرت با دلى پردرد ناليد به زارى در فراق گل چنين گفت * كه از هجرت دلم بسيار رنجيد كرباسى بااين‌كه سواد اندكى دارد ، امّا شعر را نيكو و روان و بىتكلّف مىسرايد . آثار اين شاعر را پژوهشگر و شاعر ارجمند ، محمّد مهدى مظلوم‌زاده ، برايم فرستاد .